🚩🚩 राष्ट्र प्रथम 🚩🚩

🚩🚩 भाग तीन 🚩🚩

आमचं आजचं म्हणजे 25 जुलै सकाळ सत्र टीम क्रमांक 8 चं स्क्रिनिंग चं काम आटोपलं होतं.

आमच्या कडे दोन रंगाचे कागद दिले होते. त्यातील निळ्या कागदावरील नावे जास्त महत्वाची होती. आम्ही जी नोंद केली होती ती पांढऱ्या कागदावर केली होती. स्क्रिनिंग करताना ज्या नागरिकांचे टेम्परेचर सांगितलेल्या रेंजपेक्षा जास्त आणि ऑक्झीमीटर रिडींग रेंजपेक्षा कमी असेल अशा नागरिकांची नावे निळ्या कागदावरील तक्त्यात करायची होती.

थोडक्यात निळा कागद म्हणजे रेड झोन होता.

आम्ही दुकानाजवळ आल्यावर म्हटलं आपला एखादा फोटो काढून घेऊया. आमच्या सहाय्यक मित्राकडूनच फोटो काढून घेतला.

फोटो सेशन करून झाल्यावर त्याने संगितले की आपल्याला प्रतिबंधित क्षेत्राच्या बॅरिकेड पर्यंत जायचं आहे. तिथे पुढची प्रक्रिया केली जाईल. आम्ही चालत तिथे पोचलो. अर्थात ते शंभर दीडशे मीटर सुद्धा आता खूप वाटू लागले होते. PPE किट घातल्याने आतमध्ये घामाने ओलेचिंब झालेलो होतो, त्यात तहानही लागली होती. वर सूर्य तळपत होता. कसेबसे आम्ही त्या बॅरिकेड जवळ पोचलो. तिथे संघाची पुढची फळी उभीच होती. आमच्या कडून सर्व साहित्य घेऊन ते एका बाजूला ठेवलं. त्याबर एक जण सॅनिटायझर मारून ते निर्जंतुक करत होता. तर इकडे आम्हाला प्रत्येकाला रांगेत बाजूबाजूला उभं करून आमचं सॅनिटायझेशन सुरू झालं. दोन्ही हात वर करून सर्व बाजूंनी सॅनिटायझर चा मारा करून आम्हाला अक्षरशः भिजवलं. अर्थात ते गरजेचं आहेच. त्याचसुमारास इतर टीम सुद्धा एक एक करत आपापले एरिया पूर्ण करून कॉमन मिटिंग पॉईंट वर पोचत होत्या.

त्यानंतर प्रत्येकाला एकमेकांपासून पुरेसं अंतर ठेवून आपापले PPE किट काढायला सांगितले. आम्ही प्रत्येक जण सकाळी साडे आठ च्या आसपास घातलेले PPE किट तब्बल साडे चार तासांनंतर काढत होतो. PPE किट वर सॅनिटायझर मारल्याने ते काढताना तो उग्र वास नाकात नव्हे, डोक्यात जात होता. ग्लोव्हज आणि मास्क सगळ्यात शेवटी काढा अशी सूचना असल्याने आधी बूट आणि नंतर वरचा जम्प सूट काढून काळजीपूर्वक एका पिवळ्या रंगाचा पिशवीत भरले. शेवटी ग्लोव्हज आणि मास्क त्यात ठेऊन एका कोपऱ्यात ती पिशवी व्यवस्थित ठेवली. नंतर सगळ्या पिशव्या एकत्र Discard केल्या जाणार होत्या.

मग पुन्हा एकदा रांगेत उभं करून सॅनिटायझर ची जवळपास आंघोळ घातली. आधी घामाने आणि आता सॅनिटायझर ने भिजलेले आम्ही शांतपणे उभं राहून ते एन्जॉय(?) करत होतो. त्यानंतर आमच्या साठी पाणी आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे लिंबू पाणी ची सोय केली होती.

साडेचार तासांनंतर आमच्या घशात पाणी आणि लिंबू पाणी गेलं. ते पिताच एकदम अंगात तरतरी आली. इतका वेळ शांतपणे हळूहळू बोलणाऱ्या आमचा आवाज पण वाढला. किती लोकांची नोंद केली, किती संशयित सापडले, ह्यावर चर्चा करत आम्ही सगळे "कैलास मठ" च्या दिशेने चालत निघालो. परतीचा प्रवास गाडीने नाही तर चालत करायचा होता. पण लिंबूपाण्याने आमची बॅटरी इतकी मस्त चार्ज झाली होती की निवांत गप्पा मारत मारत आम्ही कैलास मठ ला पोहोचलो.

तिथे अजून एक टीम आमच्या स्वागताला सज्ज होती. आधी वेलकम केलं आणि नंतर पुन्हा एकदा आम्हाला हातावर सॅनिटायझर मारून पुढे आमच्या बॅग च्या काउंटर वर पाठवलं.

बाजूला अंगणात मोठ्या भांड्यात सगळ्यांसाठी पाणी उकळत ठेवलं होतं. प्रत्येकासाठी साधारण एक बादली, मग्गा आणि साबण ठेवले होते. मस्त कढत पाण्याने आंघोळ करून आम्ही ताजेतवाने झालो.

लगेच आमच्या जेवणाची सोय पण झालेली होती. मस्त गरमागरम पुलाव आणि पोळीभाजी असे वेगवेगळे पॅकेट्स रेडी करून ठेवले होते. जशी भूक आहे त्याप्रमाणे प्रत्येक जण एक एक पॅकेट घेऊन जेवायला बसलो.

सकाळी 8 वाजता उपमा खाल्ला होता. आता वाजले होते दीड. म्हणजे जवळपास साडेपाच तासांनी आम्ही काहीतरी खात होतो. ते ही त्यातील साडेचार तास इतकं फिरल्यानंतर. गप्पा तर सुरू होत्या पण त्यापेक्षा प्रत्येकाचं जेवणावर जास्त लक्ष होतं.

जेवण सुरू असतानाच पुन्हा जयेशजींचा आवाज आला, "टीम क्रमांक दोन रेडी आहे का"

हो, दुपारच्या टिम्स रेडी होत्या आणि ज्या प्रमाणे आम्ही सकाळच्या सत्रात मोहिम आटोपून आलो होतो तसे आता त्या टीम्स मोहिमेवर निघत होत्या.

अगदी अंगावर काटा येईल इतका मस्त सिन होता. एक पथक लढाई लढून आलं होतं, दुसरं लढाईवर निघालं होतं. जय श्रीराम ची देवाणघेवाण झाली आणि दुपारच्या टीम एक एक करत त्यांना दिलेल्या एरियात स्क्रिनिंग साठी निघाल्या.

निर्जंतुक झालेले आणि भोजनाची तृप्त झालेले आम्ही सगळे आपापल्या घरी निघून गेलो. मात्र एक होत, की घरी सुद्धा आयसोलेशन मध्ये रहायचं. त्यामुळे निघताना घरी तशी कल्पना देऊन ठेवली होती.

संघाची शिकवण आहेच

🚩🚩 राष्ट्र प्रथम 🚩🚩

देशासमोर उभ्या ठाकलेल्या संकटाला भिडताना त्या लढाईत आपणही आपला हातभार लावतोय ह्या विचाराने खूप मस्त वाटत होतं. ह्याच आनंदात आपापल्या घरी पोचलो ते उद्या सकाळी पुन्हा 8 वाजता मोहिमेत सहभागी व्हायचं हा विचार करतच...

क्रमशः